รวมมิตรรัก About love
Alt text
Dangerous Plan ❥ EP.03

3

 

ใช้หนี้

 

ฉันนั่งตัวลีบด้วยความประหม่าและหวาดกลัว สถานที่ที่ไม่คุ้นเคยกับบุคคลแปลกหน้าทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่หายใจแรงๆ

 

หลังจากเหตุการณ์ที่ถูกฉุดกระชากลากถูจากคนเถื่อนอย่างโซนิกที่บอกให้ฉัน 'ใช้หนี้' ฉันคิดไปต่างๆ นานาว่าเขาจะทำอะไรฉันหลังจากได้ร่างกายอันบอบบางนี้ไปแก้แค้น T^T แต่ ทุกอย่างก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด เพราะเขาเพียงแต่ลากฉันมาที่ห้องเรียนของเขาเท่านั้น ถึงแม้จะอึดอัดแต่ก็ยังดีกว่าไปอยู่ในที่ลับตาสองต่อสองและถูกฆ่าปิดปาก เงียบก็ได้ TT^TT

 

"ฮะๆ แกทำน้องเค้ากลัวมากเลยนะไอ้นิก นี่ถ้ายัยคริสมาเห็นเดี๋ยวมันได้ฆ่าแก"

 

พี่ชายคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นพร้อมกับเดินมาลูบหัวฉันเบาๆ ด้วยความตกใจและประหม่าทำให้ฉันหดตัวเหลือเท่าฝาน้ำปลา

 

"ก็ดีสิ ฉันจะได้จัดการทั้งพี่ทั้งน้องพร้อมกันไปเลย หน็อย กล้าดียังไงจะยัดเยียดยัยขี้เหร่นี่มาเป็นแฟนฉัน" เขาทำเสียงเฮอะอยู่ในลำคอคล้ายดูถูก

 

รู้สึกว่าคิ้วขวากระตุกอย่างไม่รู้ตัว -_-^ ทำเสียงแบบนั้นมันหมายความว่ายังไงยะ

 

"น้องเค้าก็น่ารักดี ขี้เหร่ตรงไหน"

 

อุ๊ย ทำไมตาถึง จะว่าไปพี่คนนี้ก็หล่อดีเหมือนกันนะ -,.-

 

"แกเอาอะไรมองวะไอ้เชล ฉันเอาทุกส่วนในร่างกายฉันมองก็ยังค้นหาความน่ารักของยัยนี่ไม่ได้"

 

เอาทุกส่วนมอง...หูซ้ายแกมองได้ด้วยเรอะ

 

"แล้วยังกล้าเอาน้ำมาสาดใส่ฉันอีกนะ นี่แหละเป็นเรื่องที่ฉันยอมไม่ได้ ฮึ่ย!"

 

เขาทำท่าเหมือนจะเข้ามาตีฉัน ฉันรีบหดตัวลงพร้อมกับหลับตาปี๋ >_< สักพักก็ได้ยินเสียง 'แปะ' อยู่ข้างหู

 

"ฮ่ะๆ แกนี่ยังไง ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมแบบนี้ยังจะปฎิเสธอีกนะว่าน้องพริลไม่น่ารัก"

 

เสียงแซวของพี่คนหล่อทำให้ฉันค่อยๆ หยีตามอง >.o อ้าว ไม่ได้จะตีฉันเหรอ ฮู่ววว

 

"ไอ้เชล! นี่ถ้าแกยังไม่หยุดพูดพล่อยๆ ฉันต่อยแกจริงๆ นะ"

 

"โอเคๆ ยอมแล้วครับบ" พี่เชลยกมือทั้งสองข้างเหมือนยอมแพ้ก่อนจะเอ่ยถาม "ฉันยังไม่เห็นเข้าใจว่าแกจะพาน้องเขามาที่นี่ทำไม"

 

"มาใช้หนี้"

 

"ใช้หนี้ยังไง ฉันก็เห็นแกเอาแต่ยืนจ้องหน้าน้องเขา -_-"

 

อ้าวว ไอ้พี่เชล อยู่เฉยๆ ก็ไม่มีใครว่าเป็นใบ้หรอกนะ จะหาเรื่องให้ฉันทำม้ายยยย -_-^^ (ยกระดับให้เรียบร้อย)

 

แต่ก็จริงของเขา หมอนี่มันโรคจิตหรือไง เอาแต่ยืนจ้องอยู่ได้

 

"ตอนนี้ยังไม่มีอะไรให้ทำเลยยืนกดดันก่อน สนุกดี"

 

อะ...ไอ้!

 

"พูดเหมือนจะให้น้องเขาทำอะไร"

 

"ไม่ต้องเหมือนหรอก เพราะน้องน่ารักของแกเขาจะ 'ต้อง' ทำทุกอย่างที่ฉันสั่ง"

 

"-O-"

 

บอกตอนไหน -_-

 

"และในฐานะที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ดังนั้นเธอจึงต้องอยู่ที่นี่จนกว่าฉันจะพอใจ"

 

"T^T ฉะ...ฉันก็ต้องไปเรียนนะ"

 

"เดี๋ยวขออนุญาตอาจารย์ให้"

 

"ตะ...แต่"

 

"เธอจะนั่งที่นี่ และจดเลกเชอร์ให้ฉันใช่มั้ยจ๊ะ ^^+"

 

รอยยิ้มพร้อมกับแววตาบังคับแบบนี้มันมาอีกแล้ว T^T

 

"ฉันเรียนแค่ ม.สี่เองนะคะ จะให้จดเลกเชอร์ของ ม.หก ได้ยังไง!...คะ" ฉันตอบอย่างเหลืออดแต่ก็ยังกลัวเขาอยู่ดีจึงต้องเติมหางเสียงในท้ายประโยค T_T

 

คิดว่าระดับสติปัญญาของฉันมันมีมากเหลือใช้ขนาดนั้นเลยรึไง TT

 

"หรือเธอจะขัดคำสั่งฉัน?"

 

สายตาและเสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนร่วมห้องของเขามองฉันเหมือนตัวตลก ฉันมองคนรอบตัวด้วยความกดดันและร้อนวูบวาบ

 

ทนไม่ไหวแล้วนะว้อยย!!

 

"ถ้าใช่แล้วจะทำไมไม่ทราบ คิดว่าเป็นใครถึงมาสั่งฉัน!" ฉันโยนความหวาดกลัวที่มีทั้งหมดทิ้งไป ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาถึงแม้จะเสียเปรียบเรื่องความสูงก็เถอะ

 

สี หน้าของโซนิก (กระดากปากที่จะต้องเรียกว่ารุ่นพี่) อึ้งตะลึงชั่ววินาทีก่อนจะเชิดขึ้นวางอำนาจเต็มที่ ในขณะที่พี่หอยเชลนั้นอ้าปากค้างอย่างไม่เก็บอาการ

 

คงจะคาดไม่ถึงที่เห็นคนหงอๆ เป็นลูกหมาหิวนมแม่จะกล้าลุกขึ้นมาเถียงล่ะสิ

 

ฉันไม่ชอบถูกกดให้ต่ำ...

 

และก็ไม่ชอบเป็นตัวตลกให้ใครหัวเราะด้วย!

 

"เธอกำลังทำตัวเป็นกบฎ"

 

"เขาเลิกทาสกันตั้งนานแล้ว นายไม่มีสิทธิ์มาบังคับขู่เข็ญฉันหรือใครทั้งนั้น ถ้าฉันไม่อยากทำ ฉันก็ไม่อยากทำ เข้าใจ๊!" ฉันเปลี่ยนสรรพนามที่เรียกเขาอย่างให้เกียรติมาตลอดลดฐานะมาเรียกนาย นั่นทำให้เขาแทบอยากจะพุ่งมาบีบคอฉันเสียให้สิ้นซาก

 

พี่เชลเกาหัวแกรกๆ ฟังบทสนทนาอย่างงงๆ ว่ากบฎมันเกี่ยวอะไรกับการเลิกทาส -_-

 

"เธอจะลองดีกับฉัน?"

 

"ถ้าการที่ฉันไม่ยอมฟังคำสั่งนายเรียกว่าลองดี ก็คงจะเป็นอย่างนั้น"

 

ฉันยิ้มมุมปากก่อนเดินไปใกล้พร้อมกับผลักอกเขาเบาๆ

 

"อย่างนายน่ะไม่เท่าไหร่หรอก อย่ามาขู่ฉันอีก จำไว้"

 

 

 

 

 

 

 

"กรี๊ด นี่แกพูดกับเขาแบบนั้นเลยเหรอนังพริลลล ตายๆๆๆ" ยัยเมเปิ้ลแทบจะลุกมาตะปบปากฉันทันทีที่เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง

 

นี่ฉันยังไม่หายเคืองเรื่องที่แกเผ่นแนบตอนที่ฉันถูกไอ้บ้านั่นลากนะยะ -_-++

 

"แกรู้มั้ยว่าเขาเป็นใคร"

 

"เป็นคนบ้าอำนาจ เผด็จการ ปากเสีย ชอบวางกล้าม นิสัยยะ..."

 

"ใช่! เพราะเขาเป็นนักสู้ของโรงเรียนเราน่ะสิ! ผู้ชายเกือบทั้งโรงเรียนไม่กล้าวัดมวยกับพี่เขาสักคน ครั้งล่าสุดที่เขามีเรื่อง ได้ข่าวว่าคู่กรณียังไม่ออกจากโรงพยาบาลเลย"

 

หะ...หา ขนาดนั้นเลยเหรอ -O-

 

"แก ไม่ต้องพูดให้ฉันกลัวซะให้ยาก ตอนแรกฉันก็กลัวอยู่หรอก แต่ฉันไม่มีวันยอมถูกกดขี่เป็นอันขาด ถ้าจะต้องตายก็ขอตายเพราะสู้เต็มที่แล้ว ดีกว่าตายเพราะอ่อนแออยู่บนโลกนี้ไม่ได้ มันเสียศักดิ์ศรี!"

 

"นี่ขนาดบอกไม่กลัวนะเนี่ย คิดล่วงหน้าถึงความตายเลย -_-;"

 

อย่าย้ำ ขอร้อง!

 

"แต่จะว่าไปเขาก็หล่อดีนะ ฉันเคยแอบปลื้มเขาด้วยแหละก่อนที่จะคบกับพี่ริวกิ..."

 

สีหน้ามันเปลี่ยนไปทันทีที่เผลอพูดถึงบุคคลที่สี่

 

"อี๋ แกไปชอบคนนิสัยแย่แบบนั้นได้ยัง ฉันยังนึกหน้าตาเขาทำความดีไม่ได้เล้ย!" ฉันเบ้ปากอย่างไม่ชอบใจ

 

"ปกติแกเป็นคนไม่ค่อยสู้คนนิ ทำไมกับพี่โซนิกถึงตั้งแง่แถมยังใจกล้าขนาดนี้ ผิดวิสัยแกมาก" เมเปิ้ลขมวดคิ้วสงสัย

 

"ตอน แรกฉันก็กลัวไม่กล้าสู้หรอก แต่หมอนั่นทั้งชอบดูถูก หลงตัวเอง หยิ่งจองหองนัก ฉันไม่ยอมให้มากดหัวฉันอยู่ฝ่ายเดียวหรอก เขาก็ทำได้แค่ขู่เท่านั้นแหละ" ฉันพูดเหมือนไม่ใส่ใจ ทั้งๆ ที่ภายในสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย T^T

 

เมเปิ้ลมองหน้าฉันเหมือนฉันเพิ่งพ่นหนอนออกจากปาก

 

"แกแน่ใจเหรอว่าเขาทำได้แค่ขู่ เขาอาจจะยังไม่ได้ทำอะไรเลยก็ได้"

 

"-O-"

 

"และนี่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่เขาจะยอมให้แกทำกับเขาแบบนั้น ระวังตัวไว้เลยพริล พี่โซนิกเขาไม่ได้อ่อนอย่างที่แกคิดหรอก"

 

สีหน้าจริงจังของเพื่อนที่นานๆ จะได้เห็นสักครั้งทำให้ฉันพลอยเครียดตามไปด้วย แง้ แบบนี้ก็ต้องคอยระวังตัวน่ะสิว่าจะโดน 'ทวงหนี้' เมื่อไหร่ เพราะเขาไม่มีทางปล่อยฉันไว้แน่ๆ ถ้าเป็นแบบที่ยัยเมเปิ้ลพูด T^T

 

โอ๊ย คนไม่สวยเครียดดดด TT^TT

 

 

 

 

 

 

ชั่วโมงพละ

 

ฉัน รับรู้สายตาแปลกๆ ของคนรอบข้างที่มองมาระหว่างที่ฉันกับเมเปิ้ลเดินมาที่ล็อกเกอร์ของตัวเอง เพื่อเตรียมหยิบชุดพละมาเปลี่ยน ดูเหมือนเมเปิ้ลก็รับรู้ความรู้สึกเหล่านั้นได้เหมือนกันเพราะมันเบียดตัวมา ใกล้ฉันพร้อมกับกระตุกแขนเสื้อฉันยิกๆ

 

"แก...ทำไมฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับจ้อง"

 

"คิดมากน่ะแก" ฉันพูดเหมือนปลอบใจทั้งเพื่อนและตัวเองไปพร้อมๆ กัน

 

สิ่งที่ฉันเกลียดรองจากถูกดูถูกคือการตกเป็นเป้าสายตา -_-

 

ฉัน เอื้อมมือจะเปิดล็อกเกอร์อย่างพยายามไม่สนใจสายตาใครทั้งนั้น แต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะเสียงกรี๊ดของเมเปิ้ลที่เปิดล็อกเกอร์ข้างๆ

 

"ไอ้เปิ้ลแกทำฉันตกใจนะ ฮะ...เฮ้ยย!"

 

ฉันหันไปแหวก่อนจะตะลึงตาเหลือกเมื่อเห็นมือมันเต็มไปด้วยเลือด O_O

 

"ฮือๆ แก ใครเอาใบมีดโกนมาไว้ในกางเกงพละฉันไม่รู้" มัน ร้องพร้อมกับชี้ไปที่กางเกงในล็อกเกอร์ ฉันหันไปหยิบผ้าเช็ดหน้ามาพันห้ามเลือดให้เพื่อนสนิทก่อนจะเอื้อมมือหยิบ กางเกงพละของมันที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา

 

แกร๊ง

 

และในนาทีนั้น ใบมีดโกนอีกนับสิบอันก็ล่วงหล่นจากกางเกงราวกับสายฝน! ฉันกับเมเปิ้ลได้แต่มองอย่างตกตะลึง รู้สึกหวาดกลัวจับใจและโมโหปรี๊ดจนแทบปวดหัว

 

นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันต้องมีคนทำเรื่องบ้าๆ นี่แน่!

 

"ให้ตายเถอะ ใครกันที่บ้าทำขนาดนี้!!"

 

"ฮือๆ พริล ฉันกลัว TOT" เมเปิ้ลน้ำตาไหลพราก มันตัวสั่นจนฉันรู้สึกได้

 

"เรื่องอื่นค่อยว่ากันเดี๋ยวฉันพาแกไปทำแผลก่อน เลือดแกจะออกหมดตัวแล้ว"

 

ฉัน ว่าพร้อมกับประคองพาเพื่อนสนิทที่หน้าซีดเพราะหวาดกลัวหรือเสียเลือดก็ไม่ อาจทราบได้ สายตาฉันกวาดมองผู้คนแถวนั้นอย่างคาดโทษ นี่ใช่มั้ยที่เป็นสาเหตุให้พวกหล่อนมองพวกฉันแปลกๆ เพราะรู้กันใช่ไหมว่ามันต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้

 

เลวที่สุด ลอบกัดกันแบบนี้ได้ยังไง !

 

 

 

 

 

 

 

"ดีนะที่ไม่โดนมีดที่เป็นสนิม ไม่อย่างนั้นเธออาจจะต้องตัดมือทิ้งนะ"

 

คำพูดของอาจารย์พยาบาลทำให้หน้าของเมเปิ้ลเจื่อนลงไปอีก ฉันลูบหลังมันเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

 

"เรื่องแบบนี้มันเรื่องใหญ่นะ เธอควรจะแจ้งอาจารย์ใหญ่ให้เรียกสอบสวนหาคนทำผิด"

 

"หนูกลัวค่ะอาจารย์ T^T"

 

"ไม่ต้องกลัวๆ" อาจารย์พยาบาลลูบผมเบาๆ "แล้วนี่เธอสงสัยใครเป็นพิเศษหรือเปล่า มีเรื่องขัดแย้งกับใครหรือ"

 

คำถามนั้นทำให้เมเปิ้ลกรอกตาเหมือนใช้ความคิดอย่างหนักอยู่พักหนึ่งก่อนจะส่ายหน้า

 

"ไม่เลยค่ะ หนูไม่เคยมีเรื่องกับใคร"

 

"ถ้าอย่างนั้นก็ยากหน่อยแฮะ" อาจารย์พยาบาลขมวดคิ้วก่อนจะโบกมือ “เอาเป็นว่าวันนี้เธอพาเพื่อนเธอกลับบ้านไปก่อนล่ะกัน เดี๋ยวฉันเขียนใบอนุญาตให้”

 

พูดจบก็เดินตัวปลิวออกไปทิ้งให้ฉันกับเมเปิ้ลที่หน้าซีดเซียวด้วยความหวาดกลัวกันอยู่สองคน

 

“แก ฉันกลัว ฮือๆ แกต้องช่วยฉันนะ” มันเขย่าแขนอ้อนวอนด้วยน้ำตา
 

“แกใจเย็นก่อน บางทีอาจจะเป็นอุบัติเหตุก็ได้นะ” ฉันพูดอย่างโลกสวยทั้งที่รู้ว่ามันไม่ใช่

 

“แกก็รู้ว่าไม่ใช่!”

 

“งั้นแกสงสัยว่าเป็นใครล่ะ” ฉันเกาหัวแกรกๆ กับอารมณ์มันตอนนี้เหลือเกิน

 

เมเปิ้ลเหลือบมองหน้าฉันอย่างลังเล

 

“ฉะ...ฉันคิดว่าคนที่ทำร้ายฉัน...กำลังทำร้ายเหยื่อผิดคน”

 

“แกหมายความว่าไง”

 

ฉันชะงักค้าง พอเข้าใจความหมายของมัน...ความหมายที่บอกว่าคนที่โดนควรจะเป็นฉันต่างหาก

 

“แกระวังตัวไว้นะพริล แกนั่นแหละที่กำลังตกอยู่ในอันตราย!”

 

 

 

 

 

 

 

และ คำพูดของยัยเมเปิ้ลก็ยังคงวนเวียนอยู่ในสมองฉันจวบจนบัดนี้ เวลาที่ฉันต้องเดินกลับบ้านคนเดียวอย่างเปล่าเปลี่ยวเอวังเหมือนที่เคย แต่ทว่าวันนี้มันกลับผิดแผกแปลกจากเดิม ด้วยความรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องมองตลอดเวลาจากด้านหลัง เสียงฝีเท้าที่ดังไล่เลี่ยกันแต่พอหันกลับไปก็พบแต่ความว่างเปล่า นี่อย่าบอกนะว่าฉันโดนสะกดรอยตาม!

 

‘แกระวังตัวไว้นะพริล แกนั่นแหละที่กำลังตกอยู่ในอันตราย!’

 

ไม่ๆๆ ฉันแค่คิดวิตกจริตเกินไปทำให้คิดมาก ใครจะมาสนใจยัยเฉิ่มอย่างฉันกันถึงต้องลงมือมาเดินสะกดรอยตามแบบนี้ เพ้อเจ้อ!

 

กริ๊ง

 

เสียงเหรียญห้าบาทในมือหล่นกระทบพื้นทำให้เท้าฉันหยุดชะงักก้มมองทิศทางที่เหรียญกลิ้งไปไกลและท่าทางจะไม่หยุดง่ายๆ -_-; กรี๊ด นั่นท่อ! เหรียญห้าบาทฉันกำลังจะตกท่อแล้ววววว

 

พรึบ!

 

ฉัน รีบวิ่งตามก่อนจะก้มลงไปตะปบไว้ได้เพียงเสี้ยวนาทีก่อนจะถึงปากท่อ ฮู่ววว ไม่งั้นฉันต้องเสียแรงเปิดฝาท่อแล้วก้มลงไปงมแน่ แค่นึกก็เละเทอะจะแย่แล้วว >.<

 

“ไง :)”

 

เสียง เข้มเหนือหัวพร้อมกับเงาดำตะคุ่มที่ทอดมาทำให้ฉันต้องขมวดคิ้ว หนังตาข้างขวากระตุกยิกๆ ราวกับเป็นลางสังหรณ์บางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา

 

โบราณว่าขวาร้าย...ซ้ายดี

 

พอเงยหน้ามองเจ้าของเสียงทักทาย เสียงที่กรี๊ดร้องในสมองฉันมีแต่คำว่า

 

อิ๊บ-อ๋าย-แล้ววววว!

 

“:)”

 

 




 

- to be continue -

 

นิยายเรื่องนี้ รีดเดอร์สามารถเจิมได้นะ -..-

อย่าเงียบกันอย่างนี้จิ เค้าเหงานะ YY

โอมมมม จงเจิม จงเม้น จงแอดเฟ้บบบบ -3-



 

เค้กแยมโรล 22 comments น่ารัก,ดุเด็ด,เผ็ด,มันส์,แซ่บเว่อร์ 08-12-2016 06:47:16

22 Comments

  1. ผู้โพสต์ : PAssion FRuiT

    นานๆ เราเข้ามาที ไม่รู้ว่าไรท์แยมเข้าอัพแล้ว เอาเปนว่าจะเข้ามาดูบ่อยๆ น้าาาา ^O^

แสดงความคิดเห็น

กรุณากรอกข้อมูลที่มีเครื่องหมาย *

*