รวมมิตรรัก About love
Alt text
Dangerous Plan ❥ EP.02

2

ตามล่าให้สุดฟ้าดิน

 

“ฮ่าๆ แกทำได้ดีมากน้องรัก แล้วเดี๋ยววันพรุ่งนี้ไอ้โซนิกมันต้องไปตามล่าเธอถึงห้องเรียนแน่ๆ”

 

เมื่อกลับมาถึงบ้านฉันรีบเคาะห้องเจ๊จนแทบจะเรียกว่าพังเข้าไปก็ยังได้ ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดของผู้ชายงี่เง่าคนนั้นให้พี่คริสฟัง แทนที่จะห่วงสวัสดิภาพของน้องสาวคนเดียวกลับกลายเป็นหัวเราะเยาะเสียนี่

 

แถมยังรู้จักกับหมอนั่นอีกต่างหาก ให้ตาย!

 

“เจ๊รู้จักหมอนั่นด้วยเหรอ คนอันตรายแบบนั้นเจ๊ไปรู้จักได้ยังไงกัน”

 

“ไม่รู้จักได้ยังไง หมอนั่นมันเพื่อนสนิทเจ๊เอง อ้อ โซนิกเป็นพวกชอบมีเรื่องอันดับหนึ่งของโรงเรียนจะไม่ใช่คนอันตรายได้ยังไงกัน แกก็พูดจาแปลกๆ”พี่คริสตัลหัวเราะก่อนจะพูดต่อ “แกเตรียมตัวไว้เลย หมอนี่มันหยิ่งจะตาย มีคนมาทำกับมันแบบนี้มันเอาเละแน่ๆ”

 

“เดี๋ยวนะเจ๊ เจ๊พูดเหมือนเจ๊รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นี่เจ๊หลอกฉันให้ไปนัดบอดทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเจ๊รู้ว่าผู้ชายที่ฉันจะต้องเดตด้วยคือหมอนั่น! เจ๊แกล้งพริล!!”

 

“ป๊าววว ฉันหวังดีกับแกนะ เห็นหน้าซึมเป็นหมาหงอยเลยกะจะหาผู้ชายให้เล่นแก้เบื่อ” เจ๊พูดเรื่อยๆ ยกมือมาแคะเล็บดีดใส่ฉันอย่างน่ารังเกียจ -*-

 

“งั้นเรื่องที่จะโดนเพื่อนดูถูกนั่นก็โกหกอีกใช่มั้ย -_-++ เจ๊ทำแบบนี้กับพริลได้ไง เพื่อนเจ๊ก็น่ากลัวจะตายไป ฮือออ แล้วนี่เขาจะมาหักคอพริลมั้ยเนี่ยที่ไปทำแบบนั้นใส่ เจ๊ว่าเขาจะไม่ทำอะไรพริลใช่มั้ย อย่างน้อยพริลก็เป็นผู้หญิงนะ T^T”

 

รอยยิ้มของพี่สาวเยือกเย็นทำให้ฉันเหมือนเห็นภาพของผู้ชายคนนั้นซ้อนขึ้นมา

 

“ช่ายย มันไม่ทำอะไรผู้หญิงหรอก”

 

รอยยิ้มฉันสว่างอย่างมีความหวังก่อนจะดับลงไปเมื่อฟังประโยคต่อมา...

 

“แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะให้คนอื่นจะทำอะไรแกไม่ได้นิ จริงมั้ย”

 

โอ๊ยยย ไม่นะ หนูเพิ่งอยู่บนโลกนี้ได้เพียงสิบเจ็ดปีเอง อย่าเพิ่งทำให้หนูจากโลกนี้ไปเพียงเพราะผู้ชายคนนี้...

 

โซนิก!!

 

 

 

 

เช้าวันต่อมา

 

“เฮือกกก! ไอ้พริล นี่แกไปทำอะไรกับหน้าตาแกมาเนี่ย”

 

พี่คริสตัลสำลักนมที่ดื่มก่อนจะยกนิ้วชี้มาที่ดวงตาอันดำคล้ำเพราะอดหลับอดนอนของฉันอย่างตกใจระคนตื่นกลัว -_-; ก็คนมันนอนไม่หลับนิ เพราะคำพูดของพี่นั่นแหละทำให้ฉันเอาไปฝันร้ายทั้งคืนว่าโดนโซนิกวิ่งเอามีดแทงพร้อมตะโกนบอกว่า

 

‘เธอตายแน่ ยัยขี้เหร่ ย้ากกกก!’

 

TT^TT

 

“พริลไปเรียนด้วยนะ หงิงๆ”

 

“ทำเป็นหมาไปได้ -_- นี่แกมีผลประโยชน์อะไรแอบแฝงหรือเปล่าเนี่ย ปกติแกบอกเหม็นน้ำหอมในรถฉันไม่ใช่เรอะ”

 

ฉันย่นจมูกโดยอัตโนมัติเมื่อนึกถึงกลิ่นในรถยนต์ของพี่สาว ใช่...ฉันเกลียดกลิ่นน้ำหอมเป็นที่สุด แต่เพราะชะตาชีวิตที่อาจจะฝากไว้กับเธอคนนี้อาจจะส่งผลถึงการอยู่รอดหรือไม่รอดของฉันในวันต่อไปได้เลยนะ T^T

 

“ปละ...เปล๊า วันนี้แค่ขี้เกียจปั่นจักรยานไป รู้สึกปวดขายังไงบอกไม่ถูก”

 

และนี่ก็เป็นความแตกต่างของเราสองพี่น้อง ในขณะที่พี่สาวอยู่ ม.หก กลับมีรถยนต์ขับไปโรงเรียนอย่างคุณหนูไฮโซ แต่ผู้เป็นน้องอย่างฉันกลับได้เพียงจักรยานเก่าๆ ที่ต้องออกแรงถีบแล้วถีบอีกกว่าจะถึงโรงเรียนก็เหงื่อไหลไคลย้อยทุกวัน บางทีฉันก็อยากจะถามป๊ากับม๊านะว่าได้เก็บฉันจากกองขยะมาหรือเปล่า ทำไมทำกับฉันได้ T^T

 

“แน่ใจนะว่าปวดขา ไม่ใช่จะใช้ฉันเป็นเครื่องมือกันไอ้โซนิกมันหรอกใช่มั้ย” เจ๊ส่งสายตาคมกริบเหมือนจะเอ็กซ์เรย์ร่างกายฉันออกมาเป็นส่วนๆ

 

อุ๊ย ทำไมเจ๊ถึงรู้ ฉันอุตส่าห์เนียนนะเนี่ย -.,-

 

“ปวดจริงสิเจ๊ โอ๊ยยย...ปวดขาจังเลย” ว่าแล้วก็แกล้งเดินกะเผลกๆ ให้สมจริง

 

เจ๊คริสตัลมองเหมือนไม่เชื่อแต่ก็พยักเพยิดไปที่รถโดยไม่ลืมโยนกระเป๋านักเรียนอันแสนเบาบางของตัวเองมาให้เบ๊อย่างฉันถือเดินตามต้อยๆ ไปด้วย  v.v เกิดเป็นผู้หญิงว่าแสนจะลำบาก เกิดเป็นน้องสาวพี่คริสตัลนี่ลำบากยิ่งกว่า!!

 

“ฮัดชิ่ว”

 

และนั่นไง ปฏิกิริยาเคมีภายในร่างกายฉันมันเริ่มทำงานทันทีที่ได้กลิ่นน้ำหอมภายในรถของพี่สาว เจ๊คริสมองหน้าเหมือนประเมินอยู่แวบหนึ่งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ฉันได้แต่น้อยใจที่พี่สาวไม่คิดจะถามไถ่สารทุกข์สุกดิบสักคำ T^T

 

ฉันนั่งจามอยู่ประมาณสิบครั้งต่อนาทีจนพี่คริสตัลคงจะรำคาญจนทนไม่ไหวจึงเอื้อมมือกดปุ่มปิดน้ำหอมพร้อมกับยื่นกล่องอะไรสักอย่างให้

 

“รับไปเซ่ ลีลาอยู่ได้”

 

“ไอ้นี่มันคืออะไร” ฉันถามอย่างหวาดระแวง

 

“เมล็ดกาแฟ เอาไปดมซะ จะช่วยให้การรับรู้กลิ่นกลับมาเป็นปกติ”

 

ฉันเป็นภูมิแพ้มันเกี่ยวอะไรกับการรับรู้กลิ่น -_-“ แต่เอาเถอะ พี่สาวอุตส่าห์หวังดี รับๆ ไว้แล้วกัน

 

ฟืดดดด

 

“เสียงแกมันทำให้นึกถึงรถดูดส้วมจริงๆ -_- ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีน้องสาวที่น่ารังเกียจได้เท่านี้”

 

“T^T” ผิดตลอด

 

“นี่ถ้าแกได้เป็นแฟนกับไอ้นิกนะ...”

 

“หยุด! เจ๊หยุดเลย ยังไม่เลิกล้มความคิดที่จะจับคู่พริลกับหมอนั่นอีกหรือไง พริลบอกแล้วว่าโนว์เวย์”

 

“ก็เดี๋ยวได้รู้กัน หึหึ”

 

เสียงหัวเราะในลำคอของเจ๊คริสตัลทำให้ฉันรู้สึกขนลุกอย่างประหลาด ฉันก็ไม่รู้นะว่าทำไมพี่สาวที่ไม่เค้ยไม่เคยที่จะใส่ใจหรือสนใจความเป็นไปของน้องสาวในไส้ วันดีคืนดีถึงเกิดอยากจะมาจับคู่น้องให้กับเพื่อนที่แสนร้ายกาจคนนั้น…

 

บอกไว้เลยว่า..ยากส์

 

ทันทีที่ถึงโรงเรียน เจ๊คริสก็หายแวบไปในหมู่ฝูงชนทันใดโดยไม่คิดจะล่ำลากันสักคำ เสียงออดบอกเวลาเข้าแถวเคารพธงชาติบ่งบอกให้ฉันควรจะรีบเร่งเดินเข้าโรงเรียนแล้วไปเข้าแถวกับเพื่อนซะ ซึ่งในขณะที่กำลังรีบจ้ำอ้าวไปนั้นจู่ๆ ก็มีกำแพงเมืองจีนสูงใหญ่ขวางหน้ากะทันหันจึงทำให้เกิดการปะทะกันขึ้นทันใด

 

ปัก!

 

กลายเป็นฉันที่เด้งลงไปกองกับพื้น รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ก้นขบข้างซ้ายขึ้นทันใด โอ๊ยย ไอ้บ้านี่มันเป็นใครกันวะ!

 

“เจ็บมั้ย” เสียงนุ่มทุ้มของเขาทำให้ความรู้สึกโมโหต่างๆ ลดลง รู้สึกได้ว่าจังหวะหัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างเฉียบพลันเหมือนคนเป็นโรคหัวใจ ไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าคนตรงหน้านี้จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก...

 

“พะ...พี่ริวกิ”

 

“ขอโทษนะที่ถอยหลังมาขวางเธอจนล้มลงไปกองแบบนั้น พอดีกำลังคุมคนซ่อมลำโพงกระจายเสียงของโรงเรียนอยู่” นิ้วโป้งของเขาชี้ไปที่เสาต้นใกล้ๆ ที่มีนักเรียนชายคนหนึ่งปีนป่ายเหมือนลิงเหมือนบ่างอยู่ลำพัง

 

สีหน้ารู้สึกผิดมากของเขาทำให้ฉันใจสั่นจนทำอะไรไม่ถูก รู้ตัวอีกทีตอนเขายื่นมือมาตรงหน้าพร้อมกับยิ้มคล้ายปลอบใจ

 

“คงเจ็บจนลุกไม่ไหวล่ะสิ ส่งมือมาเดี๋ยวพี่จะช่วยพยุงไปห้องพยาบาล”

 

“อะ...เอ่อ มะ...ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉะ...ฉันไม่เป็นอะไร”

 

คำว่า ‘พยุง’ ทำให้ฉันจินตนาการภาพชายหญิงสองคนที่โอบประคองกอดกัน และยิ่งคิดว่าเป็นฉันกับพี่ริวกินั้น รู้สึกเหมือนมีแผ่นดินไหวอยู่ในหัวใจอย่างไรบอกไม่ถูก เมื่อไม่อยากจะต้องโอบประคองกอดกันฉันจึงทำเก่งลุกขึ้นเองโดยไม่ขอความช่วยเหลือถึงแม้จะรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ที่บั้นท้ายแต่ก็ไม่ถึงขนาดจะต้องถูกพยุงไปแบบนั้น >//<

 

“ถะ...ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนนะคะ”

 

“งั้นรอเดี๋ยว” พี่ริวกิหันไปตะโกนบอกคนที่อยู่บนเสา “ไอ้แจค ไงข้าฝากหน่อยนะ เดี๋ยวไปส่งน้องเขาแป๊บ”

 

“เออๆ” คนบนเสาตะโกนกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ

 

พี่ริวกิหันมายิ้มบางๆ ให้ก่อนจะพูด “ปะ เดี๋ยวพี่ไปส่งห้องพยาบาล ล้มแรงแบบนั้นอย่างน้อยก็ต้องทายาแก้ฟกช้ำไว้ไม่อย่างนั้นจะเจ็บทั้งวัน”

 

“มะ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันเดินไปเองก็ได้ ไม่อยากรบกวนพี่ริวกิหรอกค่ะ”

 

ถึงปากจะปฎิเสธไปอย่างนั้นแต่ภายในใจกลับเต้นแรงอย่างตื่นเต้นและยินดี

 

“ปฏิเสธคำรุ่นพี่มันไม่ดีนะสาวน้อย” เขายิ้ม “อีกอย่างเรียกแทนตัวเองว่า ‘พริล’ เหมือนคุยกับคนสนิทสิ”

 

“พะ...พี่ริวกิ รู้จักฉันด้วยเหรอคะ” ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจ

 

ถึงแม้เขาจะเคยเป็นแฟนเพื่อนฉันมาก่อน แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไปมาหาสู่กับยัยเมเปิ้ลบ่อยนัก และเมื่อไม่ได้ทำความรู้จักมักคุ้นกัน ทำไมพี่ริวกิถึงรู้จักชื่อฉัน O.o และรู้ขนาดว่าฉันจะเรียกแทนตัวเองว่า ‘พริล’ เฉพาะคนที่สนิทเท่านั้น

 

มันน่าแปลกใช่มั้ยล่ะ...

 

“รู้สิ เธอเป็นน้องสาวของดาว ม.หก นะ ใครที่รู้จักยัยคริสตัลก็ต้องรู้จักเธอกันธรรมดา”

 

“พี่พูดเหมือนฉันดังเลยนะคะ แหะๆ”

 

“ก็ดังน่ะสิ ไม่รู้ตัวเลยเหรอ” พี่ริวกิหันมาถามอย่างแปลกใจซึ่งฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ

 

ฉันไปดังตอนไหนวะ -O-

 

“ฮะๆ ช่างเถอะ” รุ่นพี่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปบอกกับอาจารย์พยาบาลอย่างสุภาพ “ผมพารุ่นน้องมาทายาครับ เธอล้มแรงมาก รบกวนช่วยดูให้ที”

 

"ได้ๆ เธอไปทำหน้าที่เธอได้แล้วทางนี้ไม่ต้องห่วง"

 

รุ่นพี่ริวกิพยักหน้านิดหนึ่งก่อนหันมาส่งยิ้มที่แทบจะทำให้ฉันล้มลงไปกองแทบเท้าเขาอีกครั้ง

 

"แล้วเจอกันนะเอพริล แล้วพี่จะมาไถ่โทษให้ทีหลังนะคะ ^^"

 

ให้ตาย ควักหัวใจฉันไปเถอะรุ่นพี่! >///<

 

 

 

 

อาจารย์พยาบาลจิ้มยามาทาถูทาถูฉันอยู่พัก ฉันก็เพิ่งรู้ตัวในตอนนั้นในเองว่าตัวเองได้แผลถลอกที่ข้อศอกด้วย T^T แต่ที่จะระบมก็คงจะเป็นก้นขบเนี่ยแหละ ดีนะที่ก้นฉันไม่หักเป็นสองท่อน TT_TT

 

แฮ่กๆๆ

 

เสียงฝีเท้าพร้อมลมหายใจหอบๆ ของคนมาใหม่ทำให้ทั้งฉันทั้งอาจารย์พยาบาลหันขวับไปมอง

 

"อะ...ไอ้พริล"

 

ยัยเมเปิ้ลนั่นเอง

 

"แกอยู่นี่เอง ฉันตามหาแกทั่วโรงเรียน อุ๊ย อาจารย์สวัสดีค่ะ" ประโยคหลังหันไปยกมือไหว้อาจารย์พยาบาลที่ยกมือรับก่อนจะเดินไปด้านหลัง จึงเป็นโอกาสที่ฉันได้คุยกับเมเปิ้ลตามลำพัง

 

"ตามหาฉันทำไม" ฉันขมวดคิ้ว

 

ไม่ใช่ว่ามันอกหักจนเพี้ยนมารักฉันแทนหรอกใช่มั้ย -*-

 

"เกิดเรื่องแล้วแก คือว่า..."

 

"อยู่นี่เอง ในที่สุดฉันก็เจอเธอแล้ว :)"

 

เสียงที่สามดังแทรกขึ้นมา เมเปิ้ลที่อ้าปากค้างก่อนจะส่งสัญญาณประมาณว่า 'นี่แหละ คือเรื่องที่จะบอก'

 

ฉันหันไปมองเสียงนั้นอย่างช้าๆ ความรำคาญใจเพื่อนหายไปเป็นปริดทิ้งเมื่อเห็นหน้าเขาคนนั้นชัดๆ

 

"นะ...นาย O_O"

 

"เจอกันอีกครั้งแล้วนะสาวน้อยที่กล้าเอาน้ำสาดหน้าฉัน :)"

 

รอยยิ้มเย็นของเขาทำให้ขนแขนฉันกับเพื่อนลุกชันอย่างไม่ได้นัดหมาย T^T

 

ยะ...แย่แล้วววววว

 

"จะหนีไปไหน" เสียงเหี้ยมเกรียมพร้อมกับแรงฉุดที่ข้อแขนทำให้ขาที่กำลังก้าวหนีหยุดชะงักลงทันที

 

รู้ทันได้ยังไงว่าจะหนี T^T

 

"คะ...ใครหนี บะ...บ้าแล้วว"

 

"ไม่คิดหนีก็ดี เพราะมันถึงเวลาต้องใช้หนี้ของเธอแล้ว"

 

"หนะ...หนี้อะไรคะ ฉันไปยืมเงินคุณตอนไหน ทวงผิดคนแล้วมั้ง...คะ" ต่อท้ายประโยคอย่างไม่เต็มใจ แง้ คนอะไรสายตาน่ากลัวชะมัด T^T

 

"แหม พูดจาผิดแปลกไปจากคนเดิมเมื่อคืนนี้เลยนะ" เขายิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม "เธอติดหนี้ฉัน หนี้ที่เธอกล้าหักหน้าฉันต่อหน้าคนมากมายไง ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้และถ้ามีคนกล้าหือ ฉันก็จะสอนให้รู้เองว่าคนที่กล้าลองดีกับฉันมันจะต้องเจอกับอะไร"

 

"มะ...ไม่นะ! ฉันไม่ไปปป ปล่อยฉันนน"

 

ใครก็ได้ ช่วยฉันด้วยยยยยย TTOTT

 

 

- to be continue -

เค้กแยมโรล 7 comments น่ารัก, มุ้งมิ้ง 03-11-2016 00:43:14

7 Comments

  1. ผู้โพสต์ : Maew

    แผ่นดินไหวในหัวใจ กรี๊ดดดดด!!!

    นางเอกโดนเอาคืนแล้ว

  2. ผู้โพสต์ : PAssion FRuiT

    โซนิกเข้ามาได้ไงเนี่ย อยู่คนละโรงเรียนกัน บุกเข้ามาเฉยเลย

    รอตอนต่อไปปปปปป

แสดงความคิดเห็น

กรุณากรอกข้อมูลที่มีเครื่องหมาย *

*